هوای رفتن به سر دارم ،

به کجا ؟

نمی دانم !

کاش می شد رفت !

کاش این آرزوی دور ، نزدیک می شد ...

وقتی زمین در مدار تکرارش به آخر می رسد

و من هنوز اندر خم یک کوچه ام

جمعه های ناتمام ، یکی یکی می آیند 

و تو ، ای نازنین من...

هنوز نیامده ای ،

و نمی دانی چه بر سر عاشقت می آید

و چه مرثیه ای بر لبانش ، جاری می شود :

جز کلامی ، گلایه ای ،  آهی !

جمعه های ناتمام ! غصه های ناتمام !

و آرزوی آمدنت ، در امتداد لحظه های سنگین

هنوز ...

لبخند را بر لبانم

و امید را در نگاهم

زنده می دارد ...

به امید آن روز ...