ای زلال چشمه ساران فاطمه                      معنی سبز بهاران فاطمه
نام تو گل را شکوفا میکند                            قطره را مجذوب دریا میکند
ای زلال چشمه ساران فاطمه                      معنی سبز بهاران فاطمه
نام تو گل را شکوفا میکند                           قطره را مجذوب دریا میکند
فاطمه فاطمه فاطمه فاطمه                        فاطمه فاطمه فاطمه فاطمه
از غرورت ماه حیران میشود                         چشم شب آیینه باران میشود
تو شروع شعر حقانیتی                              آیت آیین معصومیتی
سوره ناب حقیقت چشم تو                         میگدازد مصطفی را خشم تو
 فاطمه فاطمه فاطمه فاطمه                       فاطمه فاطمه فاطمه فاطمه
تو فروغ دیده پیغمبری                                  آبروی لاله های پرپری
ای گل زیبای احمد فاطمه                    کوثر ناب محمد ناب محمدفاطمه
ای زلال چشم ساران فاطمه                       معنی سبز بهاران فاطمه
نام تو گل را شکوفا میکند                         قطره را مجذوب دریا میکند
ای زلال چشمه ساران فاطمه                    معنی سبز بهاران فاطمه
نام تو گل را شکوفا میکند                           قطره را مجذوب دریا میکند
فاطمه فاطمه فاطمه فاطمه                    فاطمه فاطمه فاطمه فاطمه

حضرت زهرا علیهاالسلام در همه ابعاد گوناگون "زن بودن" نمونه شده بود.

مظهر یك "دختر"، در برابر پدرش.

مظهر یك "همسر"، در برابر شوهرش.

مظهر یك "مادر"، در برابر فرزندانش.

مظهر یك "زن مبارز و مسئول"، در برابر زمانش و سرنوشت جامعه اش.

وى خود یك "امام" است. یعنى یك نمونه مثالى، یك تیپ ایده آل، یك "اسوه" یك "شاهد" براى هر زنى كه مى خواهد "شدن خویش" را خود انتخاب كند.

او با طفولیت شگفتش، با مبارزه مدامش در دو جبهه خارجى و داخلى در خانه پدرش، خانه همسرش، در جامعه اش،در اندیشه و رفتار و زندگیش، "چگونه بودن" را به زن پاسخ مى داد.

نمى دانم از او چه بگویم ؟ چگونه بگویم؟

خواستم از "بوسوئه" تقلید كنم، خطیب نامور فرانسه كه روزى در مجلسى با حضور لوئى، از "مریم" سخن مى گفت. گفت: هزار و هفتصد سال است كه همه سخنوران عالم درباره مریم داد سخن داده اند. هزار و هفتصد سال است كه همه فیلسوفان و متفكران ملت ها در شرق و غرب، ارزش هاى مریم را بیان كرده اند. هزار و هفتصد سال است كه شاعران جهان، در ستایش مریم همه ذوق و قدرت خلاقه شان را به كار گرفته اند. هزار و هفتصد سال است كه همه هنرمندان، چهره نگاران، پیكره سازان بشر، در نشان دادن سیما و حالات مریم هنرمندى هاى اعجازگر كرده اند. اما مجموعه گفته ها و اندیشه ها و كوشش ها و هنرمندی هاى همه در طول این قرن هاى بسیار، به اندازه این یك كلمه نتوانسته اند عظمت هاى مریم را باز گویند كه:

"مریم مادر عیسى است".

و من خواستم با چنین شیوه اى از فاطمه بگویم، باز درماندم:

خواستم بگویم:

فاطمه دختر خدیجه بزرگ است.

دیدم كه فاطمه نیست.

خواستم بگویم كه: فاطمه دختر محمد(ص) است.

دیدم كه فاطمه نیست.

خواستم بگویم كه: فاطمه همسر على است.

دیدم كه فاطمه نیست.

خواستم بگویم كه: فاطمه مادر حسنین است.

دیدم كه فاطمه نیست.

خواستم بگویم كه: فاطمه مادر زینب است.

باز دیدم كه فاطمه نیست.

نه، اینها همه هست و این همه فاطمه نیست.

فاطمه، فاطمه است.

منبع: کتاب «فاطمه فاطمه است»، دکتر علی شریعتی

باز باران با ترانه
می خورد بر بام خانه
یادم آید كربلا را
دشت پر شور و نوا را
گردش یك روز غمگین گرم و خونین
لرزش طفلان نالان زیر تیغ و نیزه ها را
باز باران با صدای گریه های كودكانه
از فراز گونه های زرد و عطشان با گهرهای فراوان
می چكد از چشم طفلان پریشان
پشت نخلستان نشسته
رود پر پیچ و خمی در حسرت لبهای ساقی
چشم در چشمان هم آرام و سنگین
می چكد آهسته از چشمان سقا بر لب این رود پیچان باز باران
باز باران با ترانه آید از چشمان مردی خسته جان
هیهات بر لب از عطش در تاب و در تب
نرم نرمك می چكد این قطره ها روی لب شش ماهه طفلی رو به پایان
مرد محزون دست پر خون
می فشاند از گلوی نازك شش ماهه بر لب های خشك آسمان
با چشم گریان باز باران
باز هم اینجا عطش آتش شراره
جسمها افتاده بی سر پاره پاره
می چكد از گوشها باران خون و كودكان بی گوشواره
شعله در دامان و در پا می خلد خار مغیلان
وندرین تفتیده دشت و سینه ها برپاست طوفان
دستها آماده شلاق و سیلی
چهره ها از بارش شلاقها گردیده نیلی
وندرین صحرای سوزان می دود طفلی سه ساله پر زناله
پای خسته دلشكسته
روبرو بر نیزه ها خورشید تابان
می چكد از نوك سرخ نیزه ها بر خاك سوزان باز باران
باز باران قطره قطره
می چكد از چوب محمل خاكهای چادر زینب به آرامی شود گل
می رود این كاروان منزل به منزل
می شود از هر طرف این كاروان هم سنگ باران
آری آری باز سنگ و باز باران
آری آری تا نگیرد شعله ها در دل زبانه
تا نگیرد دامن طفلان محزون را نشانه
تا نبیند كودكی لب تشنه اینجا اشك ساقی
بر فراز خیمه
برگونه ها
بر مشك ساقی
كاش می بارید باران